بازیگری در تئاتر سخت است یا سینما؟

0
23

بازیگری فرآیندی پیچیده است که علاوه بر تمام تکنیک‌ها و دانش مورد نیاز، صفات و ویژگی‌های متعدد فیزیکی و روحی لازم را دارد. در اینجا سؤال پیش می‌آید که بازیگری در تئاتر سخت است یا سینما؟ بازیگری تئاتر و سینما، دو حرفه مستقل و جدا از هم به شمار می‌روند. هنرمندان در هرکدام از این عرصه‌ها با توجه به شیوه‌های ارتباط‌گیری با مخاطب، از تکنیک‌های تخصصی و مشخصی استفاده می‌کنند. تفاوت چالش‌های بازیگری تئاتر و سینما از تفاوت نوع اجرایی و ویژگی‌های منحصر به فرد این عرصه‌ها سرچشمه می‌گیرد. البته لازم به ذکر است، هنرمندان زیادی در هر دو عرصه فعالیت می‌کنند و بسیاری نیز با هنر تئاتر شروع کرده و پس از آن به دنیای سینما وارد می‌شوند؛ چراکه تئاتر در ارتباط نزدیک‌‌تری با مخاطب است. در ادامه به چالش‌های مستقل هر دو حرفه می‌پردازیم.

بازیگری تئاتر

تئاتر، اجرای زنده است که دقت و تمرکز بسیاری لازم دارد. اگر صدا، حالات بدنی و بیان بازیگر تحت کنترل کامل نباشد، کار با مشکل مواجه خواهد شد. صدای بازیگر، از مهم‌ترین راه‌های ارتباطی با مخاطب است. در تئاتر به ویژه در سالن‌های بزرگ، کنترل صدا به نحوی که تماشاچیان نزدیک از بلندی آن اذیت نشوند و تماشاچیان ردیف‌ آخر، دیالوگ‌ها را بشنوند از چالش‌های این حرفه است. بازیگر تئاتر باید احتمال خطا را به کمترین میزان ممکن برساند؛ به عنوان مثال بازیگر سینما در صورت فراموش کردن دیالوگ یا بازی اشتباه، امکان ضبط و برداشت دوباره دارد. درحالی که بازیگر تئاتر، چند ساعت به صورت زنده و در حضور مخاطبان اجرا می‌کند.

همچنین به علت نبود کلوزآپ در اجرای تئاتر، بازیگر نیاز بیشتری به ارتباط‌گیری از طریق چهره و میمیک صورت دارد. به همین علت نقش‌آفرینی او، معمولاً اغراق‌آمیز‌تر صورت می‌گیرد. در تئاتر، مخاطب از اهمیت بیشتری برخوردار است و بازیگر باید کاملاًآماده ارتباط مستقیم با تماشاچیان باشد. هر برخورد و واکنشی از طرف تماشاگران می‌تواند تأثیر بسزایی بر عملکرد نهایی بازیگر داشته باشد. برای مثال، به صحنه‌ای درام فکر کنید، بازیگر تئاتر با دیدن چهره مخاطبانی که با او ارتباط گرفته و در کنار او ناراحت یا خشمگین شده‌اند، حس و حال فضا را درمی‌یابد و عملکردش بهتر می‌شود.

بازیگری سینما

بازیگری سینما ارتباط مستقیم با میکروفن‌ و دوربین‌ها دارد. او باید تسلط و تمرکز لازم برای ارتباط برقرار کردن با ابزار و تجهیزات مرتبط و مورد نیاز را داشته باشد. در سینما، جزئیات بیشتری از بازیگر مانند حالات و رفتار‌هایش ثبت می‌شود. چراکه با وجود تکنولوژی‌های پیشرفته می‌توان کوچک‌ترین حرکات را نیز ثبت و ضبط کرد.
مخاطب سینما می‌تواند بار‌ها و بار‌ها نقش مورد علاقه‌اش را ببیند، دیالوگ‌هایش را حفظ کند و حالات چهره‌اش را بررسی نماید؛ اما در هنر تئاتر به خاطر زنده بودن اجرا‌ها، تنها دیالوگ‌ها وحالات برجسته بازیگر در ذهن مخاطبان ثبت می‌شود. شاید بتوان گفت بازیگری سینما به دلیل توجه و تمرکز بیشتر مخاطب بر نقش آفرینی، نیازمند تمرکز بیشتری بر جزئیات است. برای مثال در صحنه کلوز‌آپ، تماشاگر سینما تمام احساسات و عواطف بازیگر را می‌فهمد به همین علت نمی‌توان چیز زیادی را از مخاطب مخفی کرد.

بازیگران سینما در طول ساخت یک فیلم، معمولاً حضور ثابت و تمام وقت ندارند، با توجه به اینکه داستان فیلم سکانس به سکانس فیلمبرداری می‌شود، بازیگران، فقط روزهایی در لوکیشن حضور دارند که آن سکانس مربوط به آن‌ها باشد. درحالی که بازیگر تئاتر از ابتدا تا انتهای اثر حضور جدی دارد و بخشی از داستان را روایت می‌کند. شاید بتوان گفت این انسجام و تراکم پیوسته در نمایش، باعث تمرکز و دقت بیشتر بازیگر به نحوه روایت و پیچیدگی‌های داستان می‌شود.

سخن آخر

در پاسخ به پرسش بازیگری در تئاتر سخت است یا سینما؟ بازیگرانی که در هنر تئاتر و سینما فعالیت جدی داشته‌اند درباره این سؤال، نظرات مختلف و متمایزی ارائه داده‌اند. برای مثال مریل استریپ گفته است: “تئاتر رسانه حقیقی بازیگر است. اما در فیلم‌های سینمایی، رسانه بیشتر دست کارگردان است. در تئاتر، بازیگر، کنترل بیشتری برنقش دارد زیرا می‌تواند نقش را برای مخاطب زنده بازی کند. اما در سینما، تنها نظر و هدایت کارگردان است که اجرا را پیش می‌برد.”

از طرف دیگر آل پاچینو در این‌باره اشاره کرده است: “تئاتر درباره بازتولید دوباره یک نمایش برای شب‌های متوالی است؛ اما فیلم سینمایی به‌خاطر برداشت‌های متعدد، امکان بیشتری به بازیگر برای تجربه کردن می‌دهد. در تئاتر، بازیگر بخشی از یک گروه است و هر اجرا، تجربه‌ای مستقل و منحصربه فرد است. اما در سینما، بازیگر فرصت بیشتری برای شخصیت‌پردازی و اصلاح عملکرد خود دارد.”

در هرحال همه بازیگران، فعالیت‌های مشابهی همچون خواندن دقیق متن داستان، فهمیدن مفهوم آن، تعامل درست با کارگردان اثر، شخصیت‌پردازی و تمرینات متناسب با نقش را انجام می‌دهند. اما بی‌شک در هر عرصه‌، راه و روش منحصر به فردی برای شخصیت‌پردازی و انتقال احساسات از طریق آن وجود دارد.

در صورت علاقه‌مندی، شما عزیزان می‌توانید برای آشنایی بهتر با بازیگری تئاتر و سینما به سایر مقالات تخصصی ما در مجله فرواک مراجعه نمایید.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید